Het universum van de Apokalyps wordt bevolkt door vreemdsoortige wezens die leven in een vreemde wereld vol bizarre kosmische verschijnselen. Althans, zo lijkt het.
Het laatste bijbelboek is niet alleen een 'fantastische vertelling', het behoort ook tot het genre van de 'apocalyptiek': een van oorsprong Grieks woord dat 'openbaring', 'onthulling' of 'ontdekking' betekent. De auteur 'onthult' zaken die mensen eigenlijk niet kunnen weten. De actuele geschiedenis wordt zo in het licht geplaatst van het einde der tijden, inclusief een ethisch appél: leef zoals het hoort en houdt vast aan de religieuze voorschriften uit de traditie. Met zijn wonderlijk vreemde beeldspraak vormt het boek dus geen volkomen nieuw verschijnsel. Integendeel, al enkele eeuwen was de apocalyptiek een bekend en geliefd genre, met wortels in de culturen van het oude Nabije Oosten, waaronder de wereld waarin het Oude Testament is ontstaan.

Het commentaar op het boek Apokalyps bestaat uit twee delen. In deel I geeft Mimi Deckers-Dijs informatie over de auteur, de omgeving en de tijd waarin het boek is ontstaan. Vervolgens komt de specifieke literaire stijl van het boek aan de orde, evenals het profetsiche karakter en de invloed van het Oude Testament op de Apokalyps. Ten slotte wordt een structuur voorgesteld, aan de hand waarvan dit bijbelboek becommentarieerd wordt in deel II.

Mimi Deckers-Dijs is oudtestamentica en werkte jarenlang als docente levensbeschouwing in het voortgezet onderwijs.